Een nieuwe categorie: verhalen. Ik bedenk een pakkende startzin en zie verder wel waar het verhaal eindigt. Dit is er ééntje: “de bus.”

De tweede keer dat hij klaarkwam, dacht hij al niet meer aan haar. Ze was een vage herinnering geworden, eentje die hij weliswaar nog letterlijk van zich af moest schudden, maar een vage herinnering toch zeker. Hoe hij hier terecht kwam, gold als een wonder van modern sociaal gedrag. Via rare websites, Flickr, Twitter en Hyves wist hij haar zijn foto te sturen, met de voor een dame van haar type niet te versmaden zin “23 centimeter, immer paraat, nimmer aflatende stootkracht”. Zij kon haar ogen er niet van af houden. Ze moest reageren. De eerste e-mail de ze hem toezond was voorzien van een foto. Op basis van die foto, zou je als eerlijke internetrukker misschien wel denken dat het een fake is. Daarom negeerde hij de hele zaak, mede vanwege haar naam. De tweede mail, die een week of drie later kwam, deed hem echter besluiten, toch tot contact over te gaan. Waarom, wist hij niet. Wellicht was het de niet aflatende druk van zijn 23 centimeter, wellicht het verhaal dat haar tweede e-mail vergezelde.

Ze was de zoveelste in een lange rij korte heftige zinloze sekspartijen. Leuk, maar hij had er niet zo’n zin meer in. Hij liep de natte nacht in en werd steeds droever. Hij hield halt bij een vijver, waarin eendjes. Hij liep langs een sloot, met meerkoeten. Zouden watervogels regen prettig vinden, of ook gaan schuilen? Domme overpeinzingen als deze lieten hem maar niet los. Onder een kapotte lantaarnpaal zag hij een open Opel Kadett staan, die hij stal. De eigenaar is er misschien zelfs blij mee, blij dat hij die slome kutbak kwijt was. Want hij was sloom. En hij stonk. Naar knoflook en natte hond. Steelt hij weer eens een auto, is de tank bijna leeg. Wat een eikel was hij ook. Hier ging hij niet ver mee komen. De eerste de beste kroeg die hij tegenkwam, ging hij binnen en liet de sleutels uit zijn hand vallen. Om zeker te zijn, dat ze voorlopig niet werden gevonden, schopte hij ze nog tegen de muur. Hij nam een kruk en bestelde een bier en een stuk worst. “Mannen die worst bestellen, zijn vaak droef.”, zei de barman. “Ja”, zei hij. Verder kwam het gesprek niet op gang. Het bier was van erg slechte kwaliteit en de worst liet op zich wachten. “Als het maar geen poging is van die barman, om mij op te vrolijken.”, dacht hij. Toch lukte het. Na een halfuur slecht bier drinken, voelde hij zich een stuk beter. Het was gestopt met regenen en er gloor licht aan de horizon. Dat is het mooie van die korte zomernachten, ze zijn lekker kort.

De zon zette door en het werd warm die dag. De natte straten veranderden snel in droge straten en de rokjes werden kort, gelijk de nachten. Ondanks dat hij gestopt was, nu al een halve dag, met korte heftige sekspartijen, kon hij het niet laten de rokjes te bekijken. Het vertroebelde zijn gedachten. Ach, dan maar troebele gedachten. Er is nog genoeg licht dat erdoorheen schijnt. Waar het verder heen ging, kon hij niet voorzien. Dat zijn leven was veranderd, was duidelijk. Voor het eerst in maanden, had hij ook geen rare pijn in zijn borst. De pijn was wel vaker weggeweest, maar nu was hij zo weg, dat hij ook niet terug zou komen. Hij voelde het. Het zou gebeuren. Nu. Vandaag. Binnenkort.

Voor het eerst in zijn leven was hij gelukkig, in perfecte harmonie met zichzelf. Wat er ook gebeurde, het maakte niet uit. Het feit dat hij die gedachten had, terwijl hij midden op de busbaan stond, deed daar niets aan af. Zelfs de bus die met gezwinde spoed kwam aandaveren, kon zijn gevoel niet veranderen. Toch blijft het jammer dat die dag, die mooie dag in Augustus, de onderhoudsmonteur van de BBA had vergeten de remvloeistof terug te pompen. Jammer van een mooie jongen, een droom en zeker ook jammer voor diezelfde onderhoudsmonteur die de bus kon schoonmaken.

Categorieën: Verhalen

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.